Sznaucery

Sznaucer miniatura biała

Nasza suczka:

Aysha

 

Pochodzenie rasy sznaucer miniatura

Sznaucer miniaturowy wywodzi się od małych psów o szorstkim owłosieniu, których używano do stróżowania przy gospodarstwach wiejskich na południu Niemiec i Szwajcari już w XIX wieku. Wówczas pies ten nazywany był szorstkowłosym pinczerem karłowatym. Ten typ psa odznaczał się dużą czujnością i skutecznością w tępieniu gryzoni. W XIX wieku sznaucery miniaturowe i affenpinczery były traktowane jako jedna rasa. Jednak affenpinczer posiada cechy psa karłowatego, których sznaucer miniaturowy nie powinien mieć. Do rozdzielenia tych dwóch ras ras przyczynił się kynolog Josef Berta w 1899, i od tego momentu na wystawach oceniano dwie odrębne klasy: miniaturowego pinczera szorstkowłosego oraz pinczera małpiego.

 Budowa i wygląd

Sznaucery miniaturowe stanowią pomniejszenie większych sznaucerów. Miniatura nie powinna mieć defektów ras karłowatych (np. kulista czaszka, wyłupiaste oczy, cienka kość, krótka, spiczasta kufa). Sznaucer miniaturowy musi być zwartym, grubokościstym psem, o kwadratowej sylwetce.Głowa - długa, mocna, stanowi połowę długości grzbietu. Kulista czaszka jest wadą.Czoło - płaskie, guz potyliczny niewidoczny.Kufa - długa, w formie ściętego klina. Stop powinien być wyraźnie zaznaczony. Krótka, spiczasta kufa jest wadą.Oczy - ciemne, nieduże, owalne, osadzone frontalnie. Wadliwe jest oko duże, okrągłe, a w szczególności wyłupiaste.Uzębienie - kompletne, zgryz nożycowy. Zęby są duże, białe i zdrowe. Zbyt małe, źle wykształcone, noszące ślady przebytych chorób są wadami.Uszy - wysoko osadzone, załamane w połowie, mają kształt litery V, przylegają wewnętrzną krawędzią do głowy. Dawniej uszy były kopiowane, obecnie jest to zabronione.Szata sznaucera miniaturowego składa się z miękkiego podszerstka i twardego włosa pokrywowego. Włos pokrywowy powinien być twardy i gęsty na całym ciele, a niekręcony i nie nastroszony. Przy dotyku powinien sprężynować. Na kufie i nad oczami jest dłuższy i tworzy typową brodę i krzaczaste brwi. Standard przewiduje cztery rodzaje umaszczenia sznaucerów miniaturowych: czarne, czarno-srebrne, "pieprz i sól" i białe. 

Charakter

Sznaucer miniaturowy ma temperament i zachowanie małego psa, charakterem natomiast jest zbliżony do sznaucera średniego. Psy tej rasy są wierne i mocno przywiązane do swojego właściciela. Główne cechy sznaucera miniaturowego to inteligencja, pewność siebie, wytrwałość i czujność. Jest psem do towarzystwa, nadaje się również na psa stróżującego. Dobrze znosi warunki miejskie.

 Zdrowie i pielęgnacja

Sznaucer miniaturowy jest odporny na warunki pogodowe i wiele chorób. Rzadko występują u nich także choroby wrodzone. Sznaucer miniaturowy wymaga regularnego szczotkowania i trymowania. Jeżeli jest to piesek wystawowy, a jeżeli tylko do kochania wystarczy strzyc go u fryzjera.

 Trymowanie


Trymowanie polega na usuwaniu martwych włosów palcami lub przy pomocą przyrządu zwanego nożykiem trymerskim. Cały problem polega na tym, by włosy zostały wyciągnięte ze skóry, a nie przycięte. Zabieg ten jest możliwy gdy włos jest odpowiednio odrośnięty (zwykle ok. 4 miesięcy od ostatniego trymowania). Jeśli spróbujemy zrobić to wcześniej, to napotkamy opór ze strony włosów (nie będą chciały wychodzić) i psa, dla którego wyrywanie zdrowych włosów jest tak samo bolesne jak dla człowieka. Gdy włos jest dojrzały do usunięcia pies nie będzie protestował. Najprostszy sposób na odgadnięcie, czy włos nadaje się już do trymowania to obserwacja dywanu w domu. Gdy ilość sierści na nim zaczyna nas już denerwować to sygnał, że czas na trymowanie sznaucera. Nim jednak się za to zabierzemy warto sprawdzić, czy rzeczywiście włos łatwo wychodzi. Mała kępka włosów okrywowych chwycona między dwa palce powinna prawie w całości dać się wyrwać. Gdy nam się to udało, to znaczy, że trzeba psa wytrymować. Na początku radzę spróbować trymować palcami. Jest to bardziej pracochłonne, ale mamy pewność, że włosy są w całości usuwane, a nie przycinane.

Najpierw staramy się usunąć wszystkie martwe włosy okrywowe z małego kawałka np. na karku, a następnie powiększamy oczyszczoną powierzchnię, aż obejmie całą powierzchnię grzbietu. Jeśli pies jest cierpliwy, a włos wychodzi łatwo, to można starać się wytrymować także głowę pomiędzy uszami, ale jeśli są z tym kłopoty można zostawić ją nietrymowaną. Włos w tych miejscach jest bardziej miękki i nawet dojrzały trzyma się dość mocno w skórze. Miejsca wytrymowane u pieprzaka łatwo poznać po kolorze. Przed usunięciem włosa okrywowego są ciemne, a po wytrymowaniu jasne (bo widoczny jest jaśniejszy zwykle podszerstek). Można to również poznać dotykiem. Sznaucer to przecież pies szorstkowłosy, a wytrymowany jest w dotyku miłą przytulanką. Gdy nabierzemy wprawy można spróbować przyspieszyć cały proces stosując nożyki trymerskie. Są to przyrządy w kształcie noża o krótkim ostrzu, piłki lub gęstego grzebienia. Na początek warto wybrać tępy, by nie przycinał włosów zamiast wyrywania. Po nabraniu wprawy warto używać ostrzejszego, bo włosy łatwiej się o niego zaczepiają, ale trzeba bardziej uważać, gdyż można nim przyciąć włos zamiast wyrwania, a wtedy cała nasza praca pójdzie na marne. Trymując nożykiem przytrzymuje się kępkę włosów między kciukiem, a ostrzem i pociągając "z włosem" wyrywa. Należy przy tym uważać na kąt ustawienia nożyka (najlepiej, gdy prowadzi się go prostopadle do powierzchni skóry).